Κυριακή, 29 Ιανουαρίου 2012

ΝΙΚΗΦΟΡΟΣ ΒΡΕΤΤΑΚΟΣ


Έτος Νικηφόρου Βρεττάκου το 2012.

Ένας ελάχιστος φόρος μνήμης στον μεγάλο ποιητή με ποιήματά του που αναφέρονται στην ποίηση.



(Ποιήματα ποιητικής , που θα μπορούσαν να διαβαστούν παράλληλα και με τα ποιήματα ποιητικής της Γ' Θεωρητικής.)

Η Ποίηση και η ζωή

Δεν τελειώνει η ποίηση, όπως
κι ο ουρανός δεν τελειώνει, Όπως οι ώρες του Θεού
κι οι στροφές του πλανήτη μας .Οι ανταύγειες της ζωής,
διατηρούνε το σχήμα της μέσα στην ποίηση. Όσο
θα πηγαίνει και θα΄ρχεται η θάλασσα, όσο
θα γεννιούνται λουλούδια και χρώματα, όσο
θα δίνουν οι άνθρωποι ό ένας στον άλλον το χέρι τους,
θα υπάρχει κι η ποίηση.
Η ποίηση γεννιέται
μαζί με τα πράγματα, μαζί με τον έρωτα,
μαζί με τον πόνο. Παραδείγματος χάρη,
πολλών μου σελίδων η ποίηση γεννήθηκε μαζί με τα μάτια σου.
Ο κόσμος και η ποίηση
Απλά πράγματα όλα. Η τάξη τους είναι
φροντισμένη από το χέρι σου. Μια δέσμη από χρώματα
στο βάζο του χρόνου.
Άλλωστε τι
θαρρείς πως στο βάθος είναι η ποίηση; Είναι η γύρη
των πραγμάτων του σύμπαντος. Η γύρη σε πράξεις,
η γύρη σε οδύνη, σε φως, σε χαρά, σε αλλαγές,
σε πορεία, σε κίνηση.
Η ζωή κι η ψυχή
σ΄ένα αιώνιο καθρέφτισμά μέσα στο χρόνο.
Τι νομίζεις λοιπόν; κατά βάθος η ποίηση
είναι μια ανθρώπινη καρδιά φορτωμένη όλον τον κόσμο.

Ο άνθρωπος, ο κόσμος και η ποίηση
 
Ανάσκαψα όλη τη γη να σε βρω.
Κοσκίνισα μες την καρδιά μου την έρημο ήξερα
πως δίχως τον άνθρωπο δεν είναι πλήρες
του ήλιου το φως. Ενώ, τώρα, κοιτάζοντας
μές από τόση διαύγεια τον κόσμο,
μες από σένα – πλησιάζουν τα πράγματα,
γίνονται ευδιάκριτα, γίνονται διάφανα -
τώρα μπορώ
ν’αρθρώσω την τάξη του σ’ένα μου ποίημα.
Παίρνοντας μια σελίδα θα βάλω
σ’ευθείες το φως.

Το έργο των ποιητών

Οι ποιητές κατοικούν έξω απ’το φόβο.
Κι όπως ο ήλιος φωτίζει απ’ευθείας, κι εκείνοι: μιλούν
απ’αυθείας. Παλάμη δεν δύναται να τους κλείσει το στόμα,
να δεσμεύσει το θείο τους πάθος.
Γνωρίζοντας από τί πάστα γίνονται οι βασιλιάδες, ξέρουν
να διαχωρίζουν του Θεού τους νόμους, απ’τους νόμους τους.
Επαναλαβαίνουνε, όπως το σύνθημα οι φύλακες,
την αλήθεια που απαγορεύεται.
Ο ποιητής
είναι το πνεύμα της γης που σηκώνεται όταν
γίνεται σκότος και λάμπει όπως ένα κομμάτι αστραπής σε μεγάλο
ύψος τη νύχτα.

Η μορφή και το ποίημα

Σκέφτομαι το βουνό με τον ήλιο απέναντι
ν΄αναδύεται από τη θάλασσα- γίνεται κάθε
 μέρα ο κόσμος. Το προαιώνιο πλάθεται
κάθε στιγμή. Κληρονόμοι του μέλλοντος, αν
σκεφτείτε τον ποιητή, η μορφή του
είναι το ποίημα. Πλάθω και πλάθομαι
κάθε στιγμή. Και το ποίημα είναι
το σκαμνί που θα κάθομαι πάνω του
στο βουνό- με τον ήλιο απέναντι
όσο θα γίνεται τούτος ο κόσμος.

Διάλογος με την ποίηση
 
Ήρθες ποίηση, πάλι. Θ΄ανακάλυψες, φαίνεται,
κάποιο μου κόκαλο που δεν έχει λιώσει.
Μια πτυχή της καρδιάς μου που δεν έγινε κύμα σου.
Μιάν ανέπαφη φλέβα σε κάποιο μου δάκτυλο.
Έναν ιστό που δεν έγινε στίχος σου.

Θα το ξέρουνε αύριο: Κοιτώντας τον κόσμο
με μοίρασες δίκαια. Μ΄έκαμες χίλιες
σπίθες και μια – και με σκόρπισες.


Η Ποίηση

Ό,τι μπόρεσα να διασώσω
( στον κόσμο που πήγα)
το διέσωσα, θάλασσα.
Η ψυχή μου ένα σμήνος
μυριάδων πουλιών
που τα΄αλώνιζε η θύελλα.
Όσα διασώθηκαν
βρήκαν το δέντρο τους.
Φτερούγισαν κ΄έμειναν
μέσα στις λέξεις.


Εξαιρετικά ενδιαφέρον  το αφιέρωμα που μπορείτε να δείτε εδώ







 


7 σχόλια:

  1. Ευχαριστούμε, Πολίνα. Βλέπεις, τα πρώτα αποτελέσματα του έτους Βρεττάκου φαίνονται (και) από τις αναρτήσεις των ιστολογίων. Όσο αμυδρό κι αν, κέρδος κι αυτό!
    Και, πράγματι, ατελείωτα τα "ποιήματα ποιητικής" - επόμενο, αφού "κατά βάθος η ποίηση
    είναι μια ανθρώπινη καρδιά φορτωμένη όλον τον κόσμο".

    Χαιρετισμούς.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Διονύση μου καλησπέρα!
      Ωραία τα ποιήματά του ωραίος και ο τόπος που τον ενέπνευσε!
      Αν γίνουν κάποιες εκδηλώσεις προς τιμήν του ευκαιρία να κάνουμε μια εκδρομή στα πανέμορφα μέρη της Λακωνίας!
      Πες μας αν μάθεις τίποτε!

      Φιλιά

      Διαγραφή
  2. Καλησπέρα Πολίνα μου, μας έλειψες.
    Ξέρω, ξέρω είναι δύσκολες μέρες. Διορθώνοντας γραπτά έκθεσης της Γ΄ Λυκείου που είχαν ως κείμενο την ομιλία του Σεφέρη στην απονομή του Νόμπελ αντιγράφω:
    "Γιατί πιστεύω πὼς τοῦτος ὁ σύγχρονος κόσµος ὅπου ζοῦµε, ὁ τυραννισμένος ἀπὸ τὸ φόβο καὶ τὴν ἀνησυχία, τὴ χρειάζεται τὴν ποίηση. Ἡ ποίηση ἔχει τὶς ρίζες της στὴν ἀνθρώπινη ἀνάσα – καὶ τί θὰ γινόµασταν ἂν ἡ πνοή µας λιγόστευε; Εἶναι µία πράξη ἐµπιστοσύνης – κι ἕνας Θεὸς τὸ ξέρει ἂν τὰ δεινά µας δὲν τὰ χρωστᾶµε στὴ στέρηση ἐµπιστοσύνης."
    Φιλιά

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ρούλα μου πράγματι χάθηκα.Και το σχολείο και τα όλα τ΄άλλα...
      Πώς πάτε με την Α΄Λυκείου;Πού βρίσκεστε;

      Φιλιά

      Διαγραφή
  3. 2 νομπελ ποιησης, 2 βραβεία Λενιν ποίησης ,παρα πολλα θεατρα ,τα περισσοτερα αναλογικα με τον πλυθησμο ...καί ομως ο πολιτισμός μας ειναι σε επιπεδο τριτοκοσμικό ...πως εξηγειται αυτο?

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Γιατί είμαστε ένας λαός που ξεμάθαμε να ζούμε στο ΕΜΕΙΣ.Αριστεύουμε θαυμαστά ο καθένας με σημαία το ΕΓΩ του. Ο πολιτισμός όμως σαν συλλογικό όραμα προόδου χρειάζεται συνεργασία, αλληλεγγύη, αυταπάρνηση και όχι υπέροχες μονάδες...

      Διαγραφή
  4. καλημέρα σας , αύτές τίς μέρες διαβάζω ένα βιβλίο πού άναφέρεται στήν γενηά τού '30,(ψάχνοντας στό google πληροφορίες βρηκα καί τό δικό σας μπλόκ) καί τίς έπιπτώσεις πού είχε ή ίδεολογία αύτής τής γενηάς στήν μετέπειτα έξέλιξη τής πνευματικής καί κοινωνικής ζωής τής έλλάδας . Ο συγγραφέας τού βιβλίου θεωρεί ότι ή κατεύθηνση πρός τά "γράμματα καί τίς τέχνες" πού έδωσε αύτή ή γενηά ήταν καταστροφική...διότι όπως λέει αύτό πού διαφοροποιεί τούς λαούς είναι ή συμετοχή τους στήν έπιστήμη καί όχι στίς τέχνες . Τέχνη παράγουν όλοι οί λαοί π.χ. οι λατινοαμερικάνοι παρ΄όλο πού έχουν λογοτεχνες έπιπέδου νόμπελ έχουν καί τά μεγαλύτερα ποσοστά άναλφαβητισμού .

    ΑπάντησηΔιαγραφή