Τρίτη, 1 Μαρτίου 2011

Αν και φαγώθηκε απ' τα μαλάματα το πρόσωπό του...

Ένα μικρό ανθολόγιο ποιημάτων με θέμα τον Έρωτα, που θα μπορούσαν να διαβαστούν  "παράλληλα" και με το «Μόνο γιατί μ’ αγάπησες» της Μαρίας Πολυδούρη.


Τάσος Λειβαδίτης

Αγαπημένη μου … (απόσπασμα)

Δος μου τα χέρια σου να κρατήσω τη ζωή μου.
Σ’ εύρισκα, αγαπημένη,
στο χαμόγελο όλων των αυριανών ανθρώπων.
Γιατί πριν μπεις ακόμα στη ζωή μου
είχες πολύ ζήσει μέσα στα όνειρά μου αγαπημένη μου.
Ύστερα ερχόταν η βροχή.
Mα έγραφα σ’ όλα μας τα χνωτισμένα τζάμια τ’ όνομα σου
κι έτσι είχε ξαστεριά στη κάμαρά μας.
Kράταγα τα χέρια σου
κι έτσι είχε πάντοτε η ζωή ουρανό κι εμπιστοσύνη.
Tα μαλλιά σου είναι μαύρα όπως μια νύχτα,
στο στόμα σου ανασαίνει ολάκερη η άνοιξη…
Όλα μπορούσανε να γίνουνε στον κόσμο αγάπη μου,
τότε που μου χαμογελούσες.
Στην πιο μικρή στιγμή μαζί σου,
έζησα όλη τη ζωή.
Στην πιο μικρή στιγμή μαζί σου, έζησα όλη τη ζωή.
Θάθελα να φωνάξω το όνομά σου, αγάπη, μ’ όλη μου τη δύναμη.
Να τ’ ακούσουν οι χτίστες απ’ τις σκαλωσιές
και να φιλιούνται με τον ήλιο
να το μάθουν στα καράβια οι θερμαστές
και ν’ ανασάνουν όλα τα τριαντάφυλλα
να τ’ ακούσει η άνοιξη και να ‘ρχεται πιο γρήγορα
να το μάθουν τα παιδιά για να μη φοβούνται το σκοτάδι,
να το λένε τα καλάμια στις ακροποταμιές,
τα τρυγόνια στους φράχτες…
Καλημέρα ουρανέ, καλημέρα ήλιε, καλημέρα άνοιξη.
Ελάτε λοιπόν να σας γνωρίσω την αγαπημένη μου.
Καλημέρα ευτυχία.

Xαλίλ Γκιμπράν

To κάλεσμα του εραστή

 

Που είσαι αγαπημένη;
Μήπως σ’ εκείνο το μικρό παράδεισο,
να ποτίζεις τα λουλούδια που σε κοιτάνε
όπως τα βρέφη το στήθος της μάνας;
Ή μήπως στο δωμάτιό σου,
όπου ο βωμός της αρετής στήθηκε προς τιμή σου
και που σ’ αυτόν προσφέρεις θυσία
την ψυχή και την καρδιά μου;
Ή ανάμεσα στα βιβλία,
γυρεύοντας ανθρώπινη γνώση
ενώ είσαι γεμάτη ουράνια σοφία;
Ω συντρόφισσα της ψυχής μου, που είσαι;
Προσεύχεσαι στο ναό; Ή καλείς τη Φύση στο λιβάδι,
λιμάνι των ονείρων σου;
Είσαι στις καλύβες των φτωχών,
παρηγορώντας τους πονεμένους με τη γλύκα της ψυχής σου
και γεμίζοντας τα χέρια τους με τη γενναιοδωρία σου;
Είσαι το πνεύμα του Θεού παντού. Είσαι δυνατότερη απ’ τους αιώνες.
Θυμάσαι τη μέρα που συναντηθήκαμε,
όταν μας τύλιγε το φωτοστέφανο του πνεύματός σου;
Και πλανούνταν γύρω μας οι άγγελοι του Έρωτα δοξολογώντας τις πράξεις της ψυχής;
Θυμάσαι τα μονοπάτια και τα δάση που περπατούσαμε μ’ ενωμένα τα χέρια,
σφιχταγκαλιασμένοι σα να κρυβόμαστε μέσα στους ίδιους μας τους εαυτούς;
Θυμάσαι την ώρα που σ’ αποχαιρέτησα και το αγνό φιλί σου πάνω στα χείλη μου;
Μα ο Έρωτας κρατάει στα χέρια του το πνεύμα ενωμένο
μέχρι να φτάσει ο θάνατος, να πάρει ενωμένες ψυχές.
Πήγαινε, αγαπημένε. Η Ζωή σε διάλεξε εκπρόσωπό της.
Υπάκουσέ την,
γιατί είναι η Ομορφιά που προσφέρει
στον πιστό της την κούπα της γλύκας της ζωής.
Όσο για τη δική μου αδειανή αγκαλιά,
η αγάπη σου θα ‘ναι η παρηγοριά μου.
Κι η θύμησή σου Αιώνιος Γάμος.”
Που είσαι τώρα, άλλε μου εαυτέ;
Είσαι ξύπνια μέσα στη σιωπή της νύχτας;
Ας σου φέρνει ο καθάριος άνεμος
τους χτύπους της καρδιάς μου κι όλη μου την αγάπη.
Το σκοτάδι της ζωής μ’ έριξε στην αγκαλιά του.
Η θλίψη με νίκησε.
Πάρε το χαμόγελό σου στον ουρανό.
Θα ‘ρθει και θα με ζωντανέψει!
Ανάσανε την ευωδιά σου στον άνεμο!
Θα με στηρίξει!
Που είσαι, αγαπημένη;
Ω, πόσο μεγάλη είναι η Αγάπη!
Και πόσο μικρός εγώ!


Γιώργος  Σεφέρης

Ερωτικός Λόγος 

απόσπασμα

“Ρόδο της μοίρας, γύρευες να βρεις να μας πληγώσεις
μα έσκυβες σαν το μυστικό που πάει να λυτρωθεί
κι ήταν ωραίο το πρόσταγμα που δέχτηκες να δώσεις
κι ήταν το χαμογέλιο σου σαν έτοιμο σπαθί.…
Λες κι είχα αναστηθεί γυμνή σε μια παρμένη θύμηση
σαν ήρθες γνώριμος και ξένος, ακριβέ μου
να μου χαρίσεις γέρνοντας την απέραντη λύτρωση
που γύρευα από τα γοργά σείστρα του ανέμου…
…Μες στον καθρέφτη η αγάπη μας, πώς πάει και λιγοστεύει
μέσα στον ύπνο τα όνειρα, σκολειό της λησμονιάς
μέσα στα βάθη του καιρού, πώς η καρδιά στενεύει
και χάνεται στο λίκνισμα μιας ξένης αγκαλιάς……
Ρόδο άλικο του ανέμου και της μοίρας,
μόνο στη μνήμη απέμεινες, ένας βαρύς ρυθμός
ρόδο της νύχτας πέρασες, τρικύμισμα πορφύρας
τρικύμισμα της θάλασσας… Ο κόσμος είναι απλός”

 Π. Νερούντα

Το γέλιο σου 

 

Πάρε μου το ψωμί, αν θες,
πάρε μου τον αγέρα, μα
μη μου παίρνεις το γέλιο σου.
Μη μου παίρνεις το ρόδο,
τη λόγχη που τινάζεις,
το νερό που ξάφνου
χυμά απ’ τη χαρά σου,
το απότομο κύμα
το ασήμι που γεννάς.
Είναι σκληρός ο αγώνας μου και γυρνώ
με μάτια κουρασμένα
θωρώντας κάποτε
τη γη που δεν αλλάζει,
μα έρχεται το γέλιο σου
αναθρώσκωντας στον ουρανό γυρεύοντάς με
και μου ανοίγει τις πόρτες
όλες της ζωής.
Αγάπη μου, στις πιο μαύρες
ώρες μου τινάζεται
το γέλιο σου, κι όταν ξάφνου
δεις το αίμα μου
να λεκιάζει τις πέτρες του δρόμου,
γέλα, γιατί το γέλιο σου
θα ‘ναι στα χέρια μου
σα δροσερό σπαθί.
Δίπλα στη θάλασσα του φθινοπώρου,
το γέλιο σου ας αναβρύσει
σα σιντριβάνι, όλο αφρό
και την άνοιξη, αγάπη,
θέλω το γέλιο σου σαν
τον ανθό που πρόσμενα,
τον γαλανό ανθό, το ρόδο
της βουερής πατρίδας μου.

Μενέλαος Λουντέμης

Ερωτικό Κάλεσμα

 

Έλα κοντά μου δεν είμαι η φωτιά
τις φωτιές τις σβήνουν τα ποτάμια
τις πνίγουν οι νεροποντές
τις κυνηγούν οι βοριάδες
Δεν είμαι δεν είμαι η φωτιά
Έλα κοντά μου δεν είμαι ο άνεμος
τους άνεμους τους κόβουν τα βουνά
τους βουβαίνουν τα λιοπύρια
τους σαρώνουν οι κατακλυσμοί
Δεν είμαι δεν είμαι ο άνεμος
Εγώ δεν είμαι παρά ένας στρατηλάτης
ένας αποσταμένος κατακτητής
που ακούμπησε στη ρίζα μιας ελιάς
ν΄ακούσει το τραγούδι των γρύλων
κι αν θέλεις έλα να τ’ ακούσουμε μαζί


Μίλτος Σαχτούρης

Οι τρεις Εραστές
 
 Στις βραδινές βρεγμένες στράτες
Αχνίζει ένα φως θαλασσί
Πλατύ χέρι στην καρδιά
Βήματα ερειπωμένα
Τρεις εραστές διαβαίνουν απ΄ τα χέρια πιασμένοι.
Ο πρώτος…
Κρέμασε σ’ ένα δέντρο την αγάπη του
Τα μεσάνυχτα προσεύχεται κάτω απ’ το δέντρο
Να κατέβει η αγάπη πιασμένη απ’ τα φύλλα
Να κοπάσει η πλημμύρα των φύλλων …που λιώνουν
Τα δάκρυα του στο χώμα τα πίνει ένας σκύλος
Η αγάπη στα κλαδιά τον πετροβολάει
Το δέντρο ουρλιάζει ο αγέρας
Ο δεύτερος…
Χάρισε την αγάπη του σ’ έναν τρελό βιολιστή
Ο τρελός την επήρε τραγούδι
Βρέχει ο ουρανός λουλούδια νομίσματα
Αντηχούνε οι δρόμοι τ’ ολέθριο βιολί
Της αγάπης το τραγούδι το ‘χουν μάθει τώρα όλοι
Με χείλια σμιχτά μελανά το σφυρίζουν
Μόνο αυτός δεν το ξέρει
Ο τρίτος…
Έκανε την αγάπη του καράβι
Την κατευόδωσε στις τρεις θάλασσες
Τώρα έγινε πάλι παιδί
Σιάχνει πύργους με άμμο
Και μαζεύει χαλίκια κοχύλια
Και προσμένει να γυρίσει ξανά
Το καράβι η αγάπη
Στην καρδιά τους έχουν κι οι τρεις χαράξει ένα δέντρο
Ένα βιολί σιμά στ’ αυτί θα τους τρελάνει
Κι ο καπετάνιος παίζει στο βυθό με τα κοράλλια.


"Το Μονόγραμμα"

του Οδυσσέα Ελύτη

(απόσπασμα)


Σ’ αγαπάω μ’ ακούς;
Κλαίω, πως αλλιώς, αφού αγαπιούνται οι άνθρωποι
κλαίω για τα χρόνια που έρχονται χωρίς εμάς
και τραγουδάω για τα αλλά που πέρασαν, εάν είναι αλήθεια.
Για τα “πίστεψέ με” και τα “μη.”
Μια στον αέρα μια στη μουσική,
εάν αυτά είναι αλήθεια τραγουδάω
κλαίω για το σώμα πού άγγιξα και είδα τον κόσμο.
Έτσι μιλώ για ‘σένα και για ‘μένα..
Επειδή σ’ αγαπάω και στην αγάπη
ξέρω να μπαίνω σαν πανσέληνος
από παντού, για ‘σένα
μέσα στα σεντόνια, να μαδάω λουλούδια κι έχω τη δύναμη.
Αποκοιμισμένο, να φυσάω να σε πηγαίνω παντού,
σ’ έχουν ακούσει τα κύματα πως χαϊδεύεις,
πως φιλάς, πως λες ψιθυριστά το “τι” και το “ε.”
Πάντα εμείς το φως κι η σκιά.
Πάντα εσύ τ’ αστεράκι και πάντα εγώ το σκοτάδι,
πάντα εσύ το πέτρινο άγαλμα και πάντα εγώ η σκιά πού μεγαλώνει.
Το κλειστό παντζούρι εσύ, ο αέρας πού το ανοίγει εγώ.
Επειδή σ’ αγαπάω και σ’ αγαπάω.
Πάντα εσύ το νόμισμα και εγώ η λατρεία που το εξαργυρώνει
τόσο η νύχτα, τόσο η βοή στον άνεμο.
Τόσο η ελάχιστη σου αναπνοή που πια
δεν έχω τίποτε άλλο μες στους τέσσερις τοίχους,
το ταβάνι, το πάτωμα να φωνάζω από ‘σένα
και να με χτυπά η φωνή μου
να μυρίζω από ‘σένα και ν’ αγριεύουν οι άνθρωποι.
Επειδή το αδοκίμαστο και το απ’ αλλού φερμένο
δεν τ’ αντέχουν οι άνθρωποι κι είναι νωρίς, μ’ακούς;
Είναι νωρίς ακόμη μέσα στον κόσμο αυτόν αγάπη μου
να μιλώ για ‘σένα και για μένα.
Είναι νωρίς ακόμη μες στον κόσμο αυτόν, μ’ ακούς;

3 σχόλια:

  1. Καλημέρα Πολίνα
    Για μια ακόμη φορά θαυμάζω τη δουλειά σου και σε ευχαριστώ
    Η μικρή ανθολογία για τον έρωτα (από την ευτυχώς ανεξάντλητη ποιητική παραγωγή) με προκάλεσε να σου στείλω μερικά ακόμη
    Πολλά φιλιά
    Ρούλα Μουντάνου

    Ευριπίδη Ιππόλυτος
    Έρωτα εσύ, με περισσή
    όταν λαβώνεις δύναμη,
    μηδ' όνομα καλό από σε
    μηδ' αρετή μπορεί να βγει.

    Μα μετρημένα αν πορευτεί
    η Κύπριδα, άλλη σαν αυτή
    θεά δεν έχει νοστιμιά.

    Ω δέσποινά μου, απάνου μου
    με το χρυσό δοξάρι σου
    μη ρίξεις την αφεύγατη
    σαγίτα, που 'χει την αιχμή
    βαμμένη στην αποθυμιά

    Το Πλεονέκτημα μιας Κόρης είναι η Χαρά του Ανδρός της, Εμπειρίκος Aνδρέας
    Πριν πέσει η άγκυρα της ακταιωρού στην θάλασσα
    Kαι σύρουν την επιτελίδα της τάλογα των Kαρχηδονίων
    Tα δροσερά φανάρια των ακρωτηρίων
    Δέχονται τον αφρό και τις φωνές των γλάρων
    Δέχονται τα δώρα που προσφέρουνε στους μελλονύμφους
    Tώρα που η σάλπιγξ αντηχεί και σκάνε τα σαλπίσμα-
    τα σαν ρόδια
    Γιατί το σκότος διερράγη
    Kαι το ξημέρωμα στο κέντρον του νησιού
    Θυμίζει τους ανέμους που σηκώνουν
    Tους πέπλους μιας νύφης σε χώρα τροπική
    Aπαλά σαν κουνουπιέρες θερινού καταυλισμού
    Aπαλά σαν χείλη που υποθρώσκουν επί λευκής σαρκός
    Aπαλά σαν δάχτυλα που εμβαπτίζονται σε γάλα
    Tέλος λύνει την κόμη της η νύφη
    K' οι λεμονιές μεθούν τ' αηδόνια
    Tα έντομα μαζεύουν τα πτερά τους
    Tα καταρρίπτει επί του χώματος η ζέστη
    H δόνησις των εκρήξεων ογκώδους ηφαιστείου
    Διέρχεται δια των χειλέων της διώρυγος
    Παρά τας ιαχάς δύο βουκόλων
    Tώρα που παραμερίζονται τα κράσπεδα των βουνών από
    την λάβα
    Eνώ η εγκαρτέρησις του ενός και η ανυπομονησία του
    άλλου
    Πλαγιοδρομούν μπροστά στο σήκωμα της κεφαλής μιας
    άρκτου.

    Προσανατολισμοί, Οδυσσέας Ελύτης (η επιλογή του Μ. Χατζιδάκι)
    Με την πρώτη σταγόνα της βροχής σκοτώθηκε το καλοκαίρι
    Μουσκέψανε τα λόγια που είχανε γεννήσει αστροφεγγιές
    Όλα τα λόγια που είχανε μοναδικό τους προορισμόν Εσένα!

    Πριν απ’ τα μάτια μου ήσουν φως
    Πριν απ’ τον Έρωτα έρωτας
    Κι όταν σε πήρε το φιλί
    Γυναίκα

    Κατά πού θ’ απλώσουμε τα χέρια μας
    τώρα που δε μας λογαριάζει πια ο καιρός
    Κατά πού θ’ αφήσουμε τα μάτια μας
    τώρα που οι μακρυνές γραμμές ναυάγησαν στα σύννεφα

    Κι είμαστε μόνοι ολομόναχοι
    τριγυρισμένοι απ’ τις νεκρές εικόνες σου.

    Αμοργός, Νίκος Γκάτσος
    Έτσι κοιμάται ολόγυμνη μέσα στις άσπρες κερασιές
    μια τρυφερή μου αγάπη
    Ένα κορίτσι αμάραντο σα μυγδαλιάς κλωνάρι

    από τη Σαπφώ (απόδοση Οδ. Ελύτης)
    «γρήγορα η ώρα πέρασε` μεσάνυχτα κοντεύουν`
    πάει το φεγγάρι πάει κι η Πούλια βασιλέψανε`
    και μόνο εγώ κείτομαι δω μονάχη κι έρημη
    ο Έρωτας που βάσανα μοιράζει (αλγεσίδωρος λέειε η Σαπφώ)
    ο Έρωτας που παραμύθια πλάθει (μυθοπλόκος)
    μου άρπαξε την ψυχή μου και την τράνταξε
    ίδια καθώς αγέρας από τα βουνά
    φυσάει μέσα στους δρυς φυσομανώντας.»

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. daflek,
    πολύ πολύ σ' ευχαριστούμε για τα υπέροχα ποιήματα!

    Η Αμοργός του Γκάτσου, τι Ομορφιά!!...

    Πολλά φιλιά Ρούλα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Ανθολογία με ευαισθησία. Ερανίσματα ανθέων από τους λειμώνες της αγάπης. Εύγε!

    ΑπάντησηΔιαγραφή